Η Θυμωμένη Κοινωνία: Γιατί οι άνθρωποι εκρήγνυνται πια με το παραμικρό;
Κάτι έχει σπάσει.
Και φαίνεται παντού.
Στον δρόμο.
Στο ταμείο.
Στη δουλειά.
Στο σπίτι.
Στο διαδίκτυο.
Στις πιο μικρές και ασήμαντες στιγμές.
Ο κόσμος μοιάζει μόνιμα φορτισμένος.
Σαν να είναι όλοι στην τσίτα.
Σαν να βράζουν από μέσα τους.
Σαν να ψάχνουν αφορμή για να ξεσπάσουν.
Ένα μικρό λάθος στην οδήγηση;
Κορναρίσματα.
Φωνές.
Βρισιές.
Μερικά δευτερόλεπτα καθυστέρηση στο φανάρι;
Ένταση αμέσως.
Κάποιος αργεί λίγο στο ταμείο;
Κάποιος μπερδεύει τα κέρματα;
Κάποιος λέει μια γνώμη διαφορετική;
Και ξαφνικά ανάβουν όλα.
Σαν να έχει χαθεί η υπομονή.
Σαν να έχει στενέψει η αντοχή.
Σαν να μην υπάρχει πια χώρος για λάθος.
Ούτε για καθυστέρηση.
Ούτε για αδυναμία.
Ούτε για ανθρώπινη στιγμή.
Και το ερώτημα είναι ένα:
Τι έχει συμβεί στους ανθρώπους;
Γιατί θυμώνουμε τόσο εύκολα πια;
Δεν είναι απλώς ιδέα σου
Όχι.
Δεν το φαντάζεσαι.
Πολλοί άνθρωποι έχουν την ίδια αίσθηση.
Ότι η κοινωνία έχει γίνει πιο νευρική.
Πιο απότομη.
Πιο επιθετική.
Πιο κουρασμένη.
Οι ειδικοί μιλούν για συσσωρευμένο στρες.
Και αυτό είναι τεράστιο θέμα.
Γιατί σήμερα ο άνθρωπος δεν πιέζεται από ένα πράγμα.
Πιέζεται από όλα μαζί.
Λογαριασμοί.
Ανασφάλεια.
Δουλειά.
Υποχρεώσεις.
Έλλειψη χρόνου.
Ειδήσεις που τρομάζουν.
Κινητό που δεν σταματά.
Οθόνες που δεν αφήνουν το μυαλό να ησυχάσει.
Το σώμα κουράζεται.
Το μυαλό υπερφορτώνεται.
Και το νευρικό σύστημα μένει σε συναγερμό.
Σαν να μην κατεβάζει ποτέ διακόπτη.
Όταν ο εγκέφαλος κουράζεται, αντιδρά πριν σκεφτεί
Εδώ είναι το πιο σημαντικό.
Όταν ένας άνθρωπος ζει για πολύ καιρό μέσα στην πίεση, δεν αντιδρά πάντα ψύχραιμα.
Αντιδρά αυτόματα.
Γρήγορα.
Απότομα.
Αμυντικά.
Μικρά πράγματα αρχίζουν να μοιάζουν μεγάλα.
Μια καθυστέρηση μοιάζει προσβολή.
Μια διαφωνία μοιάζει επίθεση.
Ένα βλέμμα μοιάζει πρόκληση.
Μια απλή παρατήρηση μοιάζει απειλή.
Και τότε γίνεται το μπαμ.
Ο θυμός δεν γεννιέται εκείνη τη στιγμή.
Απλώς εκείνη τη στιγμή ξεσπά.
Η στιγμή είναι η σπίθα.
Το φορτίο έχει μαζευτεί από πριν.
Ο θυμός συχνά δεν αφορά εσένα
Αυτό πρέπει να το θυμόμαστε.
Ο άνθρωπος που σου φωνάζει στον δρόμο μπορεί να μην θυμώνει πραγματικά μαζί σου.
Ο άνθρωπος που σε προσβάλλει στο ίντερνετ μπορεί να μη σε ξέρει καν, αλλά να κουβαλά μέσα του θυμό, μοναξιά, πίεση, ματαίωση.
Ο άνθρωπος που γίνεται απότομος στο ταμείο μπορεί να έχει φτάσει στα όριά του.
Ο άνθρωπος που εκρήγνυται για το τίποτα μπορεί να έχει ήδη δώσει δέκα αόρατες μάχες μέσα στη μέρα.
Και εσύ απλώς έτυχε να είσαι η σταγόνα.
Δεν το λέμε για να δικαιολογήσουμε την αγένεια.
Το λέμε για να καταλάβουμε τι πραγματικά συμβαίνει.
Γιατί αλλιώς νομίζουμε ότι όλος ο κόσμος έγινε ξαφνικά κακός.
Ενώ πολλές φορές έγινε απλώς εξαντλημένος.
Η κοινωνία έχασε κάτι πολύτιμο
Κάποτε το μικρό λάθος περνούσε πιο εύκολα.
Σήμερα όχι.
Σήμερα όλα φαίνονται πιο οξυμένα.
Πιο απότομα.
Πιο σκληρά.
Πιο βαριά.
Σαν να χάθηκε η ανοχή στο ανθρώπινο.
Και αυτό είναι ίσως το πιο θλιβερό κομμάτι.
Γιατί μια κοινωνία δεν διαλύεται μόνο από τα μεγάλα προβλήματα.
Διαλύεται και από τη μόνιμη μικρή σκληρότητα.
Από το ύφος.
Από την αγριάδα.
Από την αδυναμία να πούμε:
Δεν πειράζει.
Συμβαίνουν αυτά.
Άνθρωποι είμαστε.
Αυτό το απλό έχει γίνει σπάνιο.
Και όταν σπανίζει η κατανόηση, μεγαλώνει η ένταση.
Τα social media έκαναν τη φωτιά μεγαλύτερη
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και το ψηφιακό περιβάλλον να ρίξει κι άλλο λάδι στη φωτιά.
Στο διαδίκτυο όλα γίνονται πιο γρήγορα.
Πιο κοφτά.
Πιο παρορμητικά.
Πιο επιθετικά.
Ο άλλος δεν βλέπει το πρόσωπό σου.
Δεν ακούει τον τόνο σου.
Δεν νιώθει την παρουσία σου.
Βλέπει μόνο λέξεις.
Και πάνω στις λέξεις πέφτουν θυμός, παρεξήγηση, προβολή, νεύρα, κόπωση.
Έτσι η επίθεση γίνεται εύκολη.
Η προσβολή γίνεται αυθόρμητη.
Η σκληρότητα γίνεται σχεδόν φυσιολογική.
Και κάπως έτσι, πολλοί άνθρωποι ζουν σε μια καθημερινότητα όπου δεν ξεκουράζονται ούτε έξω ούτε μέσα στο κινητό τους.
Παντού ένταση.
Παντού φόρτιση.
Παντού θόρυβος.
Η πιο σπάνια δύναμη σήμερα είναι η ηρεμία
Μέσα σε όλο αυτό, η ηρεμία έχει γίνει σχεδόν υπερδύναμη.
Το να μη φωνάξεις όταν σου φωνάζουν.
Το να μην απαντήσεις άσχημα όταν σε προκαλούν.
Το να μην αφήσεις τον εαυτό σου να γίνει κι αυτός μέρος της αλυσίδας.
Αυτό δεν είναι αδυναμία.
Είναι δύναμη.
Μεγάλη δύναμη.
Γιατί σήμερα ο εύκολος δρόμος είναι η έκρηξη.
Ο δύσκολος δρόμος είναι η ψυχραιμία.
Ο εύκολος δρόμος είναι να ρίξεις κι άλλο λάδι στη φωτιά.
Ο δύσκολος δρόμος είναι να σταματήσεις τη φωτιά εκεί.
Και μερικές φορές, μια μόνο ήρεμη αντίδραση μπορεί να κόψει μια ολόκληρη αλυσίδα έντασης.
Μπορεί να σώσει μια στιγμή.
Μπορεί να σώσει μια σχέση.
Μπορεί να σώσει και τη δική σου ψυχή από περιττή φθορά.
Τι μπορούμε να κάνουμε
Δεν μπορούμε να αλλάξουμε μονομιάς όλη την κοινωνία.
Μπορούμε όμως να αλλάξουμε τον τρόπο που στεκόμαστε μέσα σε αυτήν.
Να κάνουμε μια παύση πριν απαντήσουμε.
Να μη θεωρούμε κάθε ένταση προσωπική επίθεση.
Να προστατεύουμε λίγο περισσότερο τον ύπνο μας.
Να απομακρυνόμαστε από την οθόνη όταν νιώθουμε ότι βράζουμε.
Να μη μπαίνουμε σε κάθε καβγά.
Να θυμόμαστε ότι και ο άλλος ίσως δεν είναι καλά.
Να ξαναφέρουμε στη ζωή μας κάτι απλό αλλά ξεχασμένο:
την καλοσύνη.
Όχι τη χαζή καλοσύνη.
Την συνειδητή καλοσύνη.
Την ώριμη καλοσύνη.
Αυτή που δεν τρέφει την ένταση.
Αυτή που δεν μεγαλώνει το δηλητήριο.
Αυτή που βάζει φρένο στον παραλογισμό.
Ποιοι πρέπει να προσέχουν
Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται όταν ο θυμός, η ευερεθιστότητα και η αίσθηση ότι είσαι συνεχώς στην τσίτα δεν είναι περιστασιακά, αλλά έχουν γίνει καθημερινότητα.
Αν συνυπάρχουν αϋπνία, έντονο άγχος, εξάντληση, ξεσπάσματα, θλίψη, απομόνωση ή σοβαρές δυσκολίες στις σχέσεις και στη λειτουργικότητα, τότε δεν μιλάμε απλώς για μια κακή φάση.
Τότε χρειάζεται φροντίδα.
Και μερικές φορές χρειάζεται βοήθεια από ειδικό ψυχικής υγείας.
Γιατί το χρόνιο στρες δεν είναι αστείο.
Δεν είναι ιδιοτροπία.
Δεν είναι υπερβολή.
Είναι φθορά.
Και όταν η φθορά μένει για καιρό, αρχίζει να βγαίνει παντού.
Στον τόνο.
Στο σώμα.
Στον ύπνο.
Στις σχέσεις.
Στην αντοχή.
Στην καθημερινότητα.
Επίλογος
Άρα όχι.
Δεν είναι μόνο η ιδέα σου.
Κάτι πράγματι έχει αλλάξει.
Οι άνθρωποι μοιάζουν πιο κουρασμένοι.
Πιο πιεσμένοι.
Πιο ερεθισμένοι.
Πιο έτοιμοι να εκραγούν.
Και ίσως η μεγαλύτερη δοκιμασία της εποχής μας να μην είναι μόνο η επιβίωση.
Ίσως να είναι το να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας μέσα σε αυτή την πίεση.
Γιατί μέσα σε μια θυμωμένη κοινωνία,
η ηρεμία είναι σπάνια.
Η υπομονή είναι χρυσάφι.
Και η καλοσύνη δεν είναι αδυναμία.
Είναι αντίσταση.
Disclaimer
Το παρόν άρθρο είναι ενημερωτικό και δεν υποκαθιστά ιατρική, ψυχολογική ή ψυχιατρική συμβουλή, διάγνωση ή θεραπεία. Αν το στρες, η ευερεθιστότητα ή ο θυμός επηρεάζουν σοβαρά την καθημερινότητά σου, απευθύνσου σε επαγγελματία υγείας.
©ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ*Οι πληροφορίες που περιέχονται στην σελίδα ΘΕΡΑΠΕΥΤΗΣ
δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την γνωμάτευση του ιατρού σας. Αν
αποφασίσετε να ακολουθήσετε κάποια θεραπεία ή διατροφή ρωτήστε τον
προσωπικό ιατρό σας.
Ακολουθήστε μας και στο Facebook
Για να μην χάνεις καμία ανάρτηση, ακολούθησε μας στο GOOGLE NEWS!
Μια φωτογραφία χίλιες λέξεις: Ακολούθησε μας και στο Instagram
Social Plugin